.Alicja Karska i Aleksandra Went w instalacji Na zawsze podjęły temat pamięci i emocji, jakie fotografia niesie jako medium i obiekt realny.
Przeglądając setki zdjęć (.) przechowywanych w zbiorach Działu Fotografii MNG, artystki zadały pytanie o wpływ tych zapisów na indywidualne doświadczenia (.) Artystki przeniosły tę swoistą inwentaryzację pozytywnych i negatywnych skutków kolekcjonowania i pielęgnowania emocji w warstwę obrazu ruchomego. Zachowywanie wspomnień, ich reanimowanie odbywa się w pracowni konserwatorskiej, gdzie kobiece dłonie podejmują nieustannie wysiłek ratowania materii. Film obrazuje niekończący się proces zachowywania. W sposób esencjonalny pojawia się tu metafora bolesnego wspomnienia, od którego nie można się uwolnić. (.) Paradoksalnie, miejsce po odrzuconej fotografii nie zaczyna być luką we wspomnieniach ale raczej skłania do ich pielęgnowania. Często pozostając poza konwenansem ta pielęgnacja zmienia się w podsycanie wyobraźni obrazami intencjonalnej rzeczywistości, w miejsce tej zachowanej w kadrze. Obcowanie z fotografią jako subiektywnym medium powoduje więc, że zwyczajne zdjęcie dla jego autora lub posiadacza staje się pełnym obsesji echem pamięci. Karska i Went zredukowały w swoim projekcie pojęcie fotografii do jej odczucia. Zinterpretowały obiekt mechanicznej reprodukcji jako nośnik obecności(.)
Analogicznie do filmu wideo, aranżacja przestrzeni wystawy nosi zaledwie ślady zdjęć - znaki obrazów zachowanych wyłącznie w wyobraźni patrzących.
.Alicja Karska and Aleksandra Went, In their installation entitled "Forever", have touched the subject of memory and emotions, which have been brought up by photography, as a medium and, at the same time, real object. Viewing hundreds of photos (.) stored at The Photography Department of NMG, the artists have asked a question about the impact of such imprints on individual experiences. (.) The artists transferred such cataloguing of positive and negative effects of colleting and cultivating emotions into a medium of a moving image.Preservation of memories, and their resuscitation, is being conducted in the conservator's laboratory, where women's hands have been taking an endless effort of saving the matter.The film shows a limitless process of preservation. In an essential way, a metaphor of a painful remainder, from which one cannot break free, occurs.(.) Paradoxically, a space that remains after a rejected photograph, does not start to be a lack in memories, but tends to keep them alive. Often behind the convention, such care changes into enlivening imagination with images from an intentional reality, instead of such presented within the frame. Dealing whit photography as a subjective medium is a reason why an ordinary photo becomes for its author, or owner, an echo of memory, full of obsession.Karska and Went have reduced in their projects a definition of photography to its perception. They have interpreted an object of mechanical reproduction as a medium of presence (.).
Similarly to the video, the exhibition space arrangement is made of only traces of photos-signs of pictures that have been saved only in viewers' imagination.
projekt i wykonanie www.warszawski.info